Kiedy stosować leki ?

W wielu zaburzeniach psychicznych farmakoterapia jest podstawową i niezbędną formą leczenia.
W niektórych przypadkach brak zastosowania leku jest poważnym błędem i może skutkować
pogarszaniem się stanu zdrowia.
W szczególności dotyczy to:

•   nasilonych lub nawracających depresji,
•   zaburzeń depresyjno-maniakalnych
•   nerwicy natręctw,
•   schizofrenii

W takich przypadkach czym krótszy czas od pojawienia się pierwszych objawów
do zastosowania leczenia, tym lepsze jest rokowanie związane z chorobą.

Lek dobiera się zawsze indywidualnie do każdego pacjenta, biorąc pod uwagę nie tylko profil zaburzeń (depresja, nerwica lub inne zaburzenia), ale także uwzględniając ewentualne przeciwwskazania oraz leki, które pacjent aktualnie zażywa z innego powodu. Dlatego tak ważne jest, aby lekarz wiedział dokładnie na jakie inne choroby choruje pacjent i jakie aktualnie bierze leki. Wielu leków po prostu nie można ze sobą łączyć.

Niestety wiele osób pobiera leki niewłaściwie dobrane do ich stanu - są to najczęściej leki nasenne i uspokajające brane przewlekle. Przynoszą one krótkotrwałą ulgę (na kilka tygodni),
nie powodując trwałego wyleczenia, a brane zbyt długo, często powodują uzależnienie oraz jego negatywne skutki - zaburzenia pamięci, pogorszenie snu, znaczny niepokój przy próbie ich odstawienia,
a u osób starszych zwiększają ryzyko upadków i złamań, co wiąże się z wielotygodniowym leżeniem
i powikłaniami.
Według mnie, przewlekłe branie leków uspokajających, które uzależniają to zmora naszych czasów
i wcale nie na tym polega prawidłowe leczenie.

Kiedy psychoterapia ?
W niektórych przypadkach zastosowanie psychoterapii lub połączenie jej z farmakoterapią znacznie poprawia efekty i zapobiega nawrotom w przyszłości. Dzieje się tak wtedy, gdy u podłoża zaburzeń psychicznych tkwią głęboko zakorzenione przekonania o sobie, innych lub o świecie, które same w sobie sprawiają trudności danej osoby w codziennym funkcjonowaniu, a często nawet powodują znaczne cierpienie psychiczne, trwające latami.

Co to jest psychoterapia poznawczo-behawiorlana ?
Jest to jeden z nurtów psychoterapii, szczególnie przydatny w pracy z lękiem, depresją, natręctwami
i niską samooceną. Polega na dostrzeganiu zależności pomiędzy myślami i odczuwanymi emocjami, zmianie negatywnych myśli, a także na wypracowaniu lepszych sposobów radzenia sobie z trudnymi sytuacjami.

Przykłady charakterystycznych myśli u osoby z depresją lub niską samooceną:   "jestem do niczego",   "nie zasługuję na uznanie innych",   "wszystko co robię, robię źle",   "to wszystko moja wina"

u osoby z lękiem:   za chwilę zemdleję (lub umrę)   mam przeczucie, że coś złego się stanie   jeśli on (np. bliska osoba) tak długo   nie wraca, to znaczy,   że coś złego mu się stało.

Nie są to fakty, ale subiektywne interpretacje, uogólnienia. Kształtują się one od wczesnego dzieciństwa. Ma na nie wpływ rodzina, wychowanie, dalsze otoczenie, różne ważne wydarzenia życiowe. Stopień wiary w te przekonania jest tak duży, że osoba nawet nie zastanawia się nad tym, że to tylko jej "prywatna" opinia na dany temat, a nie obiektywny fakt. Na sesjach psychoterapeutycznych podejmuje się pracę
nad wytworzeniem innych przekonań, z którymi łatwiej można sobie radzić i żyć.

Psychoterapia poznawczo-behawioralna jest w większości przypadków krótkoterminowa (15 - 20 sesji), koncentruje się na pracy "tu i teraz", chociaż nie w oderwaniu od wcześniejszych doświadczeń.

Psychoterapia nie stoi w sprzeczności do pobierania leków, jeśli istnieje taka potrzeba !
Obie metody leczenia wzajemnie się uzupełniają, poprawiając trwałość całej terapii.